برچسب ها :مارکسیسم

لوکاچ متاخر و مکتب بوداپست

لوکاچ متاخر و مکتب بوداپست[i] آندره توسل شروین طاهری،فرشاد نوروزی تقریبا از انتهای دهه ۱۹۷۰ به بعد، مارکسیسم به عنوان کانون ارجاع آشکار در مباحثات اصلی روشنفکرانه و اجتماعی باقی مانده. این دوران از هنگامی که کمونیسم روشنفکرانه بدعت‌های عظیمی در مارکسیسم ایجاد کرد آغاز شده بود. این اندیشه‌ها از دهه ۱۹۳۰ به بعد شکل




رد ایده باوری (ایدئالیسم)

| برگرفته از کتاب مارکسیسم و فلسفه زبانی[2]  -1965 موریس کنفورث[3]  ترجمه ی فرشاد نوروزی مخالفت مور[4] با فایده باوری[5] همسو با تردید عمومی نسبت به این نوع دیدگاه اخلاقی و سیاسی بود. در آستانه‌ی قرن جدید، با نگاشته شدن مبانی اخلاق[6]، این نگرش نیز رنگ کهنگی به خود گرفت. از منظر تئوریک گسست این نگرش تحت فشار مجادله